طايفه را « ضنائن » مىنامند . سيد بشر و « 1 » شفيع محشر صلّى اللّه عليه و سلّم « 2 » از حال ايشان خبر مىدهد « 3 » كه « إن للّه « 4 » تعالى ضنائن من « 5 » خلقه ، ألبسهم النور الساطع ، و غذّاهم فى رحمته ، « 6 » يضنّ « 7 » بهم « 8 » على البلاء ؛ يحييهم في عافية و يميتهم فى عافية » 325 . يعنى به درستى كه خداوند تعالى را بندگان مخصوصند در ميان خلق كه ايشان را « 9 » به خلع 326 « 10 » نور ساطع - كه « ثمّ رشّ عليهم من نوره » بيان آن است - مىپوشاند « 11 » ، و به غذاى رحمت و رأفت « 12 » خود مىپروراند و ايشان را از امتحان و ابتلا « 13 » به متابعت « 14 » و مطاوعت طبع و نفس نگاه مىدارد ، و در عافيت طاعت « 15 » محفوظ از مخالفت در اين جهان مىدارد ، و در عافيت « 16 » كمال « 17 » ايمان و عرفان ، مصون از خسران و خذلان بدان جهان مىبرد . و للمراد ثلاث درجات : و « 18 » مراد را سه درجه است : الدرجة الأولى : أن يعصم العبد - و هو يستشرف للجفاء اضطرارا - درجهء اول ، آن است كه در پناه عصمت خود دارد « 19 » بنده را در حالتى كه بر جفا و معصيت خواهد كه مشرف و قادر گردد و درصدد فعل آن درآيد ، وى را به اضطرار از آن درگذراند و اقدار و تمكين بر آن ندهد . بتنغيص الشّهوات ، به آنكه شهوت را بر وى منغّص گرداند ، و آرزوها را بر وى « 20 » حرام و ناگوار سازد .

--> ( 1 ) . ع : - و . ( 2 ) . ع : ص . ( 3 ) . ج : مىكند . ( 4 ) . ج : ان الله . ( 5 ) . حاشيه ج : بين . ( 6 ) . ج : مىكند . ( 7 ) . ج : - يصنّ . ( 8 ) . ع : لهم . ( 9 ) . ج : را . ( 10 ) . ج : خلعت . ( 11 ) . ع : مىسازد . ( 12 ) . ج : رأفت و رحمت . ( 13 ) . ع : ابتلى . ج : ايتلا . ( 14 ) . ج : مطابعت . ( 15 ) . ع : ناخوانا . ( 16 ) . ع : عاقبت . ( 17 ) . ع : بكمال . ( 18 ) . ع : - و . ( 19 ) . ج : درآرد . ( 20 ) . ع : - بر وى .